بیماری افراط و تفریط خود عمار پندارها؛ این یک بی ادبی ساده از سوی جمعی ساده دل با نیت خیر نیست که بگذاریم و بگذریم به امید بیدار شدن شان در آینده. از آن نوع رفتار غافلانه و جاهلانه هم نیست که "قالوا سلاما" تمام کنیم. از آن نوع رفتار لغو و بیهوده هم نیست که گردن به حکم "مرو کراما" بگذاریم. این یم

عید فطر ، قله سالکان صیام است. اوج بندگی در ریا ناپذیر ترین عبادت. برای رسیدن به این اوج، میلیون ها زن و مرد پا به راه شدند و بسان هزار در هزار مرغ، پرواز را آغاز کردند، به قاف عشق که رسیدند سی مرغ شدند و “سیمرغ”، یک دل، یک عشق، یک نگاه، همه شده بودیم یک تن، همه آنانی که رمضان را به عشق آغاز کردند.

علی، یک نام تنها نیست که بدان، شناسنامه بگیریم و تمام! جار هم بزنیم که مومن بودن را به کمال داریم چون هم نام مان علی است و برای اثبات آن ، سجل، رو کنیم و هم دل مان پر از محبت علی است پس ایمان تمام است، نه،این دو خوب است اما تا زیستن علی وار را به عمل در نیاوریم، به کمال نخواهیم رسید. وقتی که فقط مح

آفتاب آمد دلیل آفتاب من به آفتابی، دل و دیده و اندیشه روشن دارم که دلیل آفتاب میآید. به آینهای دیده و دل گره میزنم که شرح آیات میکند. به کلامی، درهای تفکر را میگشایم که کلید حقیقت را به دست میدهد. من معتقدم همانطور که تفسیر آیات به آیات در حوزه تفسیری قرآن، داری عظمت خاصی است باور دارم با همی

تقوا پیشه کنیم یعنی کسب و کار و همه شئون زندگی ما باید توام با تقوا باشد. این راز روزه، سّر احیا و تفسیر قدر و تجسم علی است. پس اگر به واقع خواهان تقدیر نیکو و ولایت علی و راز گشایی از صوم و صلات هستیم باید «تقواپیشه» باشیم و همان طور که صاحب هر «پیشه» بدان اهمیت می دهد، اهمیت قایل باشیم تا نتیجه آن

سر گیجه می گیرم از بهانه هایی که می تراشند. از بیماری ای که انگار فقط ماه رمضان به سراغشان می آید از این تقویمی که انگار 30 روز گرفتاری دارد آن هم فقط ماه رمضان. گیج می شوم از این دلیل خواهی هایی که فقط درباره روزه، ورد زبان برخی می شود. خسته می شوم از این حرف هایی که خود طرف هم به آن اعتقاد ندارد ا

شب احیا، یعنی زنده نگهداشتن شب و گره زدن آن با روز و این خود اشارتی است به بیداری و احیای مدامی که انسان باید در زندگی خود جاری کند اما... اما هرکس شب احیایی دارد، شوق آدمها را به مکان اشتیاق میکشاند. من اما این شبها حالم دگرگون میشود. در زیر آسمانی از واژهها و فریادها گرفتار آمده ام. واژهها «

اللهمّ اعنّی فیهِ على صِیامِهِ وقیامِهِ وجَنّبنی فیهِ من هَفَواتِهِ وآثامِهِ وارْزُقْنی فیهِ ذِکْرَکَ بِدوامِهِ بتوفیقِکَ یا هادیَ المُضِلّین. دلنوشته: خدایا! روزه هم از تو است و روزه داری هم از تو، ما از خود هیچ نداریم و هیچ در هیچیم مگر آن که تو ما را به نظر کیمیا کنی، به گوشه چشمی که خاک را به

امام رضا(ع): هر کس در ماه رمضان غمگینی را یاری کند، خداوند در روز قیامت او را از ترس بزرگ نجات خواهد داد. خراسان - مورخ چهارشنبه 1394/04/03 شماره انتشار 19003/صفحه4/همشهری سلام/رمضان بر سر سفره امام سجاد (ع)

سلام بر لحظه های نو و درود بر مردمان شهر بهشت

ما به دریافتهای روزآمد از کلام و مدرسه فکری امامت نیازمندیم و به این باور که امامت، یک جریان مدام روشنی است که در هر قطعهاش، امامی پرچم را به شانه میکشد نیز هم. تعبیر زیبای" کلهم نور واحد" مبین این حقیقت است تا ما نه با افراد که با جریان و با انسانی 250 ساله، مواجه باشیم که بر همه قرون و اعصار نو

رنگین کمانی هستیم به نقشه ایران و پهنه ایران. کنار هم که قرار می گیریم، در چشم آسمان هم می نشینیم در جغرافیایی زمینی که نامش ایران است. ما ریشه های در هم تنیده شجره طیبه ای هستیم که طبیعت هم ما را هم زیست کرده است به گونه ای که کوه و دشت و جنگل و دریا و کویر با هم ساز می آید تا ایران مثل شهاب تابان

رمضان، ماه عبادت و عبودیت است، گاه نشستن به اندیشه و برخاستن به تدبر. اینکه آنقدر بر تفکر و اندیشه تاکید شده که ده ها پله بالاتر از عبادت نشانده برای این است که با فکر، راه فرداها باز می شود. با اندیشه این راه به صاحب اندیشه می رسد و با تدبیر، از کمین شیطان هم به سلامت می گذرد. منتهی تدبیری که در

شب های قدر، بهار توامان دعا و اجابت است . هنگامه نیایش و بارش است و ما نیز،اهل دعا هستیم و لب ها مان ، دست ها مان را هم در پی دارد اما دایره دعاهای بعضی ما ها، از مساحت خانه خودمان هم فراتر نمی رود. اگر همه دعاهایمان را فهرست کنند می بینیم جز برای خود چیزی نخواسته ایم. اصلا انگار در دایره دعامان

رندان جرئه نوش، از شب قدر به فردای رستگاری دروازه گشودند، آن هم در زمانه ای که مرکب مردان مرد را در بادیه، پیه می برند و مرد را در باتلاق خود خواهی و دنیا خواهی زمین گیر می کنند. من این دو بیت را به جان مومنم و باور دارم که اگر آه تو از جنس نیاز باشد، در باغ شهادت هم باز، باز خواهد شد. این را جناب

قدر را قدر باید دانست و به تحریر عارفانه سرنوشت خویش باید برخاست که شبزندهداری و احیا در حقیقت برای جان به در بردن از مرگ و بقا یافتن در زندگی است. یعنی اینکه با همه وجود برای احیای خویش و قدر یافتن انسانی خود تلاش کنیم. یعنی اینکه جغرافیای معنوی خویش را بشناسیم و برای بهشت سازی آن بکوشیم. شاید ب

به کم قناعت نمی کنم که کم خواستن از کریمی چون تو، نشناختن عظمت و کرامت توست. من می دانم که در درگاه تو هرگز و هرگز و هرگز نباید به کوچکی پیاله دست خویش بنگرم بلکه باید از تو دریا را تقاضا کنم و از تو بخواهم توان دریایی اندیشیدن و دریایی عمل کردن هم ببخشی. من به کم قناعت نمی کنم که همه بزرگی ها و