در روزهایی که به عظمت یاد شهید محمود صارمی، شهید فرامرزی انقلاب، به نام خبرنگار، بر تقویم نشسته ، ما جماعت رسانه ای به چشم می آییم و از هرسو، اهل فتوت به خدا قوتی ما آمدند و می آیند. ما به روح محمود، صلوات از پی سلام نثار می کنیم اما یک سلام هم به عنوان بدهکاریی بزرگ بر ذمه ما مانده است. سلام به

دختران ما به مانند پسران ما، حماسه سرایان این دیارند، سمفونی دفاع از ایران را با هم نواختند و هیچ کس نمی تواند بگویید نقش دختران از پسران کمتر است. این درست که هیچ دختری در دفاع مقدس، ستاره بر دوش نشد و درجه نگرفت اما دختران ما، تکلیف جهاد و دفاع از وطن را به گونه ای دیگر ، پی گرفتند و درمیان خویش،

من آدم پر حرفی نیستم آقاجان اما اسم شما که به میان می آید، کلمات ، میدان دار می شوند.نام مقدس شما برای من و هزار در هزار عاشقی که پیش از من آمده اند و یا بعد از من خواهند آمد، مثل پیغام خداست برای ابرها.ابرهایی که عاشقانه می بارند. قطره هایی که هر کدام در دل خود، یک دریا دارند.نمی دانم چرا اما من قط

ما مسلمانان خود را با امام رضا(ع) تعریف می کنیم. ما شیعیان خود را با امام رضا تعریف می کنیم. ما ایرانی ها خود را با امام رضا تعریف می کنیم. ما خراسانی ها خود را با امام رضا تعریف می کنیم و سعادت و لطف حق ما را در جغرافیایی زاده است که وقتی آدرس خانه مان را می دهیم، مردم ما را با نشان دوست می شناسند

خداوند علیم و حکیم که انسان را آفرید و فرصت زندگی بخشید، برای این فرصت ویژه، طراحی ویژه هم انجام داد. این طرح های ویژه را هم در قالب کارویژه و رفتارویژه و به دیگر عنوان، در قالب الگو تعریف کرد تا انسان با نگاه به الگو، تراز خود را بسنجد و کارنامه اش را روز به روز با رفتار نیک به الگو نزدیک کند. یعنی

تو دختر ایرانی، دختر اسلام و این دو بال است که باید تو را در آسمان موفقیت به پرواز در آورد چنان بلند که نه پرنده های شکاری به تو دست یابند و نه تیر صیادان به تو برسد و نه کاستی در حرکات پیش آید و نه شکست بتواند پیش راهت مانع ایجاد کند. تو دختر ایرانی،دختر اسلام پس حق نداری بشکنی، حق نداری جز به موفق

نمی دانم به نام دختر آغاز کنم این نوشته را یا به نام شهید، به نام دخترانی که از شهود سرشارند یا شهیدانی که حرمت دختران ایران را به قیمت جان، پاس داشتند. من این را اما خوب می دانم که دختر ایران هم به احترام شهید برمی خیزد چنان که شهید برای حفظ حرمت او از پا افتاد. این را که می گویم یاد آن ۷ تفنگدا

این یک آغاز است، آغازی شکوهمند، آغاز شکوهمندی برای رشد و شکوفایی مفهومی متعالی و انسان ساز به نام زیارت. فرصتی تازه برای سلوک رضوی، برای مشی فاطمی، برای سیر انسان کمال جو در آفاق معرفت و انفس فطرت. این سلوک معنوی هم از قم، از حرم فاطمه معصومه(س) فرمان حرکت می یابد و آغاز می شود بهاری 10روزه در دل ت

ما زنده ایم، زنده هم باید زندگی کند. زندگی، اما مفاهیم متعدد و معانی گوناگون می تواند داشته باشد چنانکه از هر آدمی بپرسی در باره زندگی، نظر خود را خواهد گفت و زوایای جهان بینی خود را نمایان خواهد کرد. آن هم بر اساس فلسفه ای که باور دارد. اهل معرفت اما زندگی را عرصه بندگی می دانند و این را هم از کلام

واژه هایم به غیرت برمی خیزند وقتی نام تو به میان می آید، ملک و ملکوت به احترام برمی خیزند وقتی قرار باشد کلمات مفتخر به شرح تو شوند، تو دختر شهیدی، دختر خدا، نگوید کسی که خدا دختر ندارد و پسر هم که خود فرموده است ، جانشین شهید در خانه اوست. خودش به آواز جای فرموده است دیه قتیل خویش می شود. هرکس

من ازدحام حرم را دوست دارم. به شوق می آیم وقتی جمعیت از هر سو به حرم می روند و می آیند. جانم بهشت می شود در تماشای این همه عاشق. در شکوه نفس دادن به انفاس قدسیه ای که می تواند از جان اولیای خدا بر آید.هرچه جمعیت افزون باشد، تعداد اولیا هم بیشتر خواهند بود چه سعادتی از این بهتر که بهشت حضورشان را احس

چادرت را چند می فروشی؟ همین چادر که به سر کرده ای را چند می فروشی؟ می دانی که مظنه چند است، شاید خیلی ها ندانند. شاید خیلی ها سراغ پارچه فروش بروند برای گرفتن قیمت اما تو بگو چادرت را چند می فروشی؟ قیمتش را فقط تو می دانی. مرد پارچه فروش تا وقتی چادرت قطعه ای بود در « طاقه» پارچه می توانست متر کند و

به کجا چنین شتابان حضرات؟ با شما هستم حضرات اصلاح طلب، با این شتاب به کجا میروید؟ حواس تان هست دستتان بر یقه که مشت میشود؟ میدانید این گرهها که بر ابرو میاندازید در ادبیات سیاسی، آه معنا میشود؟ شمایان که در ادعا از همه سیاستمداران عالم خود را «وارد»تر میدانید اما چنین ساده «وارد» دعواهایی م

انتقاد روزنامه جمهوری اسلامی از اصلاح طلبان؛ روزنامه جمهوری اسلامی در یادداشتی خطاب به اصلاح طلبان نوشت:با شما هستم حضرات اصلاح طلب، با این شتاب به کجا میروید؟ حواس تان هست دستتان بر یقه که مشت میشود؟ میدانید این گرهها که بر ابرو میاندازید در ادبیات سیاسی، آه معنا میشود؟ شمایان که در ادعا از

نسبت ما نه با ابزار که با خود ما باید حل شود و تا این اتفاق نیفتد، به جنگ ابزار و فضاهای نو پدید رفتن نه تنها چاره کار نخواهد بود که ما را از فرصت های سازنده ای دور خواهد کرد. با خودمان که به تفاهم رسیدیم، به درک درست که رسیدیم درخواهیم یافت به ابزار و فضاها ، امیر خواهیم شد و آن را به خدمت مصالح و

کندل چیست، می دانید؟ اسم دیگر آن را هم کزم می گویند، تو زبان مردم است این حالا اینکه املایش چیست و کدام نام درست تر است و یا اصلا اسم دیگری دارد یا نه را نمی دانم. اما خوب می دانم و می دانند بسیاری از هم استانی های خوب که این ماده، شیره ای است سفید رنگ که بر گیاهی درخت سان که کما می نامیم در می آید.

هندسه ایمانی ما را "قال الصادق" ها ترسیم می کند و شخصیت ما در کلام راهنمای امام حدیث و هدایت، حضرت صادق (ع) شکل می گیرد. هر هدایت جویی در کلام ایشان، راه خود را به سوی بهشت پیدا می کند و رسانه نگاران و مردمی که در معرض سلیقه سازی رسانه ها هستند هم می توانند راه خود را در پرتو کلام روشن ایشان به سوی

لنگاش….لنگاش با نمک پاش…. این صدایی بود که از حنجره کودک یا نوجوانی دوره گرد برمی خاست تا همسالان خویش را به خرید محصولش، تشویق کند. روحیه کسب و کار و داد و ستد، مثل جوهری می ماند که از همان اول در برخی افراد خود را نشان می دهد. من اما از این جوهره بی بهره ام چنانکه برخی رؤسا از مدیریت! البته بی بهر

ما زندگی در هندسه کلام حضرت صادق(ع) را به عنوان سبک زندگی برگزیده ایم. تشیع، معنای دقیق این سبک زندگی است که تمام حد و مرز های آن روشن است و حدود و ثغور آن تعریف شده.در این مدرسه، حتی برای مستحب و مکروه هم مرزبندی آشکاری است که هر فرد می تواند با سلوک بر این محور، نقش خود را در زندگی بیابد. چنا

شرمنده شدم، شرمنده به معنای واقعی و تام و تمام کلمه ، وقتی قلم برداشتم تا در باره امام صادق( ع) بنویسم. یک دفعه خالی شدم. شرمنده شدم. قلم در دستم لرزید و خودم هم دچار زلزله شدم در همه جغرافیای وجودم. خدا کند خود مولا، به آوار برداری ام عنایت کنن و دوباره بسازند مرا و قلم را تا فردا در ساحت حضرت ا